Marc wist al van jongs af dat hij iets met techniek wou doen. “Vroeger vroegen ze: bakker, loodgieter, elektricien… maar ik wist het al: ik wil mecanicien worden,” vertelt hij. Hij droomde van een leven bij de para’s, maar als jongste van zes – “het kakkernest” – mocht hij niet naar het leger. Er moesten centen verdiend worden.

Zo begon hij bij Ford New Holland, waar hij vijf jaar in de montage werkte. Daarna trok hij de baan op als chauffeur, twintig jaar lang. Tot hij het onderweg zijn beu was. “Altijd vertrekken om drie uur ’s nachts, laat terug, en dan nog in den atelier beginnen… dat had ik gehad.”Via-via hoorde hij dat er bij Metaalhandel Hemeryck-Heindryckx in Ruddervoorde een plaats vrij was. “Hele dagen binnen, niet meer tjollen. Dat zag ik wel zitten.” Twee jaar later verhuisde hij naar Tielt, waar hij zijn draai echt vond.

In de atelier van Tielt groeide Marc uit tot een vaste waarde. Maatwerk en lassen … bijna elk stuk staal is wel eens door zijn handen gegaan. En dat deed hij met een glimlach. “We voelen mekaar aan, we doen dat samen. Dat maakt het verschil.” Met Gianni, Kathleen en de rest van het team vormde hij een hechte ploeg waarin iedereen voor elkaar klaarstaat.

Marc kijkt met trots terug op wat hij verwezenlijkt heeft. Kleine verbeteringen die de veiligheid verhoogden, maatwerk die tot in de puntjes afgewerkt waren – en vooral het kameraadschap en de sfeer die de werkdag bijzonder maakten.

En nu? “Eerst de stallekes proper leggen, dat mijn paardjes binnen kunnen. Wat tijd met mijn vrouw, en dan wat in den atelier werken. Dan besef ik: Marcske, ge zijt eigenlijk een gelukkige mens.”

Marc is niet zo goed met data, zegt hij zelf, maar één datum vergeet hij nu zeker niet: 1 november, de verjaardag van zijn vrouw Dominique. Ze wordt 56. Toevallig ook de dag dat Marc aan zijn pensioen begint.

Marc, bedankt voor de jaren inzet, de lach, de sfeer en de warmte die je meebracht.

Geniet van dit nieuwe hoofdstuk: alles mag, niets moet.